Herinneren jullie jullie jeugddromen?
Mijn jeugddroom was om naar Nederland te gaan. En om met Dick Bruna te praten. Dit jaar is deze droom werkelijkheid geworden!
Toen ik klein was hield ik van prentenboeken van Dick Bruna en verlangde ik naar Nederland. Dick Bruna is een wereldberoemde artist, en daarom hoef ik waarschijnlijk niet veel over hem te vertellen. Drie jaar geleden ben ik voor het eerst in Nederland, mijn verlangde land, geweest en heb ik geprobeerd hem te ontmoeten. Ik had vroeger gehoord dat hij elke ochtend naar hetzelfde cafe komt om koffie te drinken. Gelukkig genoeg wist ik op een of andere manier dat cafe te vinden en besloot ik om voor het cafe op hem te wachten. Terwijl ik daar stond te wachten kwam er een serveerster naar buiten. Zij vroeg mij, “Wacht je misschien op Dick Bruna?” ik antwoorde; “Ja.” Ik dacht toen dat er veel Japanners, net zoals ik, hier naartoe kwamen om hem te ontmoeten. Vervolgens zei ze; ”Helaas is hij van morgen net weg.” Ik was teleurgesteld dat te horen. Gelukkig was de serveerster zo aardig aan te bieden om het cadeautje en de brief die ik bij me had aan Dick Bruna te overhandigen. Op een dag na mijn reis naar Nederland vond ik een brief in de brievenbus waarop geen naam van verzender stond. Het was antwoord van Dick Bruna! Ik kon eerst niet geloven dat ik van hem antwoord kreeg, want hij is een wereldberoemde tekenaar. Ik was ervan onder de indruk hoe aardig hij was. Steeds meer voelde ik me aangetrokken door Nederland.
Afgelopen jaar ben ik weer naar Nederland gegaan om een jaar aan de Universiteit Leiden Nederladns te studeren. Vlak na mijn aankomst kreeg ik de kans om als tolk te werken op een verjaardagsfeest van Dick Bruna dat japanse fans voor hem zouden geven. Ik heb Dick Bruna daar voor het eerst ontmoet en hij was precies zoals ik me had voorgesteld. Mijn Nederlands was toen helemaal niet goed genoeg dus ik heb hele tijd in het Engels gesproken en ik had bijna geen tijd om persoonlijk met hem te praten, maar ik maakte een afspraak om hem nog een keer te ontmoeten en om dan in het Nederlands te praten. De studie aan de universiteit was veel zwaarder dan ik had verwacht, maar er waren altijd mensen die me hielpen en aanmoedigden. Langzaam werd ik goed genoeg om in het Nederlands brieven te kunnen schrijven aan Bruna. Mijn jaar in Nederland is snel voorbij gegaan en na mijn eindexamen heb ik hem opgebeld en een afspraak gemaakt om zijn atelier in Utrecht te bezoeken. De nacht ervoor kon ik niet goed slapen omdat ik heel zenuwachtig was. Op die dag hebben we in zijn atelier veel in het Nederlands gepraat. Bijvoorbeeld over mijn leven in Nederland, over Japan en Nederland en over zijn werk... Het voelde echt alsof op die dag mijn jeugddroom werkelijkheid was geworden.
Ik heb nu een nieuwe droom. Ik wil in de toekomst in Utrecht, de stad van Dick Bruna gaan wonen en Nederlandse kinderboeken in het Japans vertalen. Het is moeilijk deze droom te realiseren maar doormijn leven in Nederland heb ik de kracht gekregen om in mezelf te geloven en door te gaan te preberen mijn droom te verwezenlijken. Ik geloof nu dat als ik nooit opgeef, er op een dag zeker een kans zou komen.
Als Dick Bruna geen Nederlander was geweest zou ik niet naar Nederland zijn gekomen. Nu vind ik niet alleen Dick Bruna, maar ook Nederlanders en Nederland zelf heel leuk, en wil ik graag mijn hele leven lang met Nederland te maken hebben.
Ten slotte wil ik graag Dick Bruna die me naar Nederland heeft geleid, mijn ouders die me een jaar financieel en moreel hebben gesteund, mijn vrienden en alle mensen die ik in Nederland heb ontmoet vanuit de grond van mijn hart bedanken.
Dank u voor uw aandacht.
最近のコメント